Update: Springlevend en wel, het gewone leven gaat weer verder

De afgelopen week is er veel gebeurd in Burkina. Op dit moment is de president afgetreden, hebben we geen regering, is de grondwet opzij geschoven maar is de rust in de stad teruggekeerd. Ik ben springlevend, voel mij veilig en blijf voorlopig (samen met 1 andere stagiaire) nog even in Burkina tot 15 december. Twee andere stagiaires moeten helaas wel verplicht terug naar Nederland. Naast de grote veranderingen die het land op dit moment doormaakt gaat het gewone leven wel weer verder. Zo ook op mijn stage en in mijn gastgezin. Hier een korte samenvatting van een doorsnee-Burkina-week.

Stage: Leontien is terug van vakantie, samen draaien we weer de wondpoli

2014-10-27 12.10.01

Vandaag (dinsdag) begon de dag met een meisje van 5 jaar oud met een snijwond op haar voet die gehecht moest worden. Het duurde even voordat alle benodigde materialen aanwezig waren en de prijs voor deze materialen en het consult waren vastgesteld en betaald, maar na 20 minuten konden we dan toch echt beginnen met de wond van het meisje dat al 20 minuten gespannen zat te wachten. Toch altijd weer een beetje schokkend om te zien hoe dit zonder verdoving gebeurd (geen idee hoe dit eigenlijk in Nederland gebeurd). Als het meisje hard begint te huilen, krijsen, roept om alsjeblieft te stoppen moet ik toch even slikken. Ik zeg het meisje in het Frans dat het allemaal goed komt en dat ze dapper is. “Je doet het super goed, het is bijna klaar.” Totaal niet de manier hoe er hier met kinderen om wordt gegaan. Waarschijnlijk verstaat ze er niets van maar het klinkt vriendelijker dan de woorden die haar vader en Laurentien roepen. Dat is namelijk alleen maar “Abana! Stop (met huilen)!” Ik ben blij als de drie hechtingen erin zitten en ik de voet mag verbinden. Zaterdag komt ze weer terug.

Vervolgens komt er een klein meisje van 2 jaar binnen waarvan de rug totaal verbrand is. Dit moet ongelooflijk pijnlijk zijn. Ik verzorg de wond en pak het kleine lichaampje weer in. Opnieuw vertel ik hoe dapper het meisje is en geef ik haar de grootste en vriendelijkste glimlach die ik in huis heb. Vervolgens zegt het meisje ‘Merci Tanti’ en mijn hart breekt. Wat een schatje. Tanti betekent trouwens geen tante maar is net als Madame een beleefde aanspreeksvorm, maar dan wat minder afstandelijk. Naast deze twee meiden zie ik meer brandwonden vandaag en ik vraag mij af of kinderen in Nederland zich ook zo vaak verbranden. Laurentien zegt dat het meestal heet water is dat over hen heen valt. Hier wordt water (en al het eten) vaak op een houtvuurtje gekookt wat dichter bij de grond is dan het fornuis waar we in Nederland mee koken. Wellicht heeft dit er iets mee te maken.

Millogo: ‘Heb je wel eens olifantsvoeten gezien?

In Nederland had ik altijd een hekel aan de dinsdag. Na dinsdag was donderdag mijn minst favoriete dag. Waarom dit precies zo was heb ik nooit ontdekt, het is het net niet of zo. Hier in Burkina kan ik de hele week uitkijken naar de donderdag. De dag dat ik stage loop bij Millogo in het SOS kinderdorp. Ook vandaag was de dag weer super leerzaam. In real-life olifantsvoeten kunnen zien, dat dit echt bestond wist ik niet, haha. Ook heel leuk om Millogo aan het werk te zien. Hij is echt van alle markten thuis.

Millogo:

2749d19a81be28e6b28eb88335ad6499  cbdcc2244f727b15b729ef577e8b1ada  d3e0b15fc1c5ed4c327e9cf83cd5f342

Een andere verpleegkundige zou een jongen met een wondje op zijn been waarschijnlijk aan zijn wond helpen, en weer naar huis sturen. Voordat Millogo de jongen de deur uit stuurt roept hij nog even naar papa dat kauwgom eten echt heel erg slecht is voor zijn gebit, dat kan hij maar beter laten. Heerlijk vind ik het als hij dit soort opmerkingen eruit gooit.

Daarnaast was er een vrouw van 45 die met haar baby van 6 maanden op haar rug en met de resultaten van de gemaakte echo langs kwam. Mevrouw had een grote bobbel op haar buik. Het is dat Millogo zei dat dit haar lever was, anders had ik het niet geloofd. Conclusie van het echo-onderzoek: leverkanker, zonder verdere uitzaaiingen. Alhoewel dit met koeienletters op het echo-formulier stond geschreven had de vrouw geen idee. Analfabeet (zoals veel Burkinabé), en waarschijnlijk nog nooit van kanker gehoord. Toen de vrouw de deur uit was vroeg ik Millogo waarom hij de vrouw niet vertelde wat er op het formulier geschreven stond. Hij vertelde mij dat de kanker hier niet te behandelen is. Wanneer hij de vrouw zou vertellen wat leverkanker voor haar zou betekenen, dan zou de vrouw zichzelf spoedig ophangen. ‘Ik bestrijd de klachten, bij pijn geef ik pijnstilling, bij overgeven iets tegen de misselijkheid, bij diarree iets wat dit verhelpt. Maar zodra ik vertel dat ze langzaam aan het doodgaan is heeft haar baby veel sneller geen moeder meer.

Een meisje van 16 jaar komt de kliniek binnen. Ze neemt plaats op de stoel en vertelt zachtjes wat haar klachten zijn. Ik kan haar niet goed verstaan, maar uit de gezichtsuitdrukkingen kan ik opmaken dat haar verhaal wat wazig is. Plotseling begint het meisje te huilen. Ik zie dat ze de tranen probeert tegen te houden maar ze rollen over haar wangen. We vragen waarom ze huilt, maar er komt geen reactie. Minutenlang proberen we te achterhalen wat er mis is, maar ze geeft niet toe. Millogo neemt de tijd en vraagt haar uit. Hoe is het thuis, wat voor werk doen je vader en moeder, hoeveel broers en zussen heb je, in welke klas zitten ze of werken ze al. Vervolgens stelt hij vragen over haar gezondheid, ben je al ongesteld, wanneer was dit afgelopen maand, hoe lang al etc. Millogo komt terug op haar tranen. Ze geeft nog steeds niet toe. Totdat hij vraagt of ze vanmorgen heeft gegeten. Ze begint harder te huilen en zegt nee. Heb je gisteren wel gegeten vroeg hij vervolgens, en weer antwoordt ze nee. Het gesprek wat volgt kan ik niet helemaal volgen maar ik merk dat Millogo zich afvraagt waarom niemand van de werkende broers in de familie geld aan moeder geeft voor eten. Het verhaal is gecompliceerder dan dat ik hier zo kan uitleggen. Hoe dan ook, Millogo loopt even de deur uit en ik blijf achter met het meisje. Ik vraag of ze soms wat water wilt drinken, en in één teug drinkt ze mijn waterflesje leeg. De manier waarop ze dorstig drinkt geeft mij ook tranen in mijn ogen. Je weet rationeel dat er mensen in de wereld zijn die honger lijden. Maar om dit zo voor je neus te zien is toch wat anders. Dit beeld blijft voorlopig nog even in mijn hoofd hangen…

Volgende week ga ik met Marie weer langs bij Dr. Da, hopelijk kunnen we een nieuwe afspraak inplannen om mee te helpen bij een bevalling. Wordt weer vervolgd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s